gel-git ler silsilesi

kalbim; çocuk gibi, bir yaramaz bir uslu.
kah; ''sen yoluna yolcu'', kah ;''kal! içilecek biraz daha şarabımız var.'' diyor..,
söz geçiremezsin,başa çıkamazsın dediler. e bende yazayım dedim.
ben bi ilk bi de sonbaharda yazarım. bu iki mevsim arasında gel-gitlerim olur.
konuya acil bi giriş lazım ama nereden başlasam bilemiyorum.
dedim ya ''gel-git silsilesi'' bu! adamın aklını başından alır,ciğerini söküverir.)

unuttum ulan! vallaha unuttum! billaha unuttum!
ama şarkı hala güzel,sensiz daha bi güzel..

siz de muammamamamamalaşanlardan mısınız?

Sana değil,seninle bir ömrün düşünü kuran kendime yakıştıramadım

''hoşca kal'' kelimesini.

Ama sen,bedeni dar gelse de, almadan fikrimin elbisesini diktin vedanın.

Bana sadece ortada kalmamak için giymek ve gitmek düştü.

Ama gitmek değil ki öfkeyle,kırgınlıklarla,acıyla.. kendi özgürlüğüm için bağışladım seni.

Yine de herşeye rağmen merak etmiyor da değilim;

içinde ki hangi sen gerçekte sevdi beni? hangi sen haykırdı gökyüzüne

''sen bende ömürlük olmalısın'' diye.

Ve hangi sen bu kadar kayıtsız kalabildi yüreğini konuşturan bir kadının yüreğine?

susuyorsun..devam et..

susuyorsun..artık konuşma..